Κυριακή, 16 Ιουνίου 2013

Γιορτή του Πατέρα


  Οι άντρες συχνά παραπονούνται...
"Γιορτή της Μητέρας έχουμε! 
Γιορτή του Πατέρα γιατί δεν έχουμε;" 
Κι όμως έχουμε και Γιορτή του Πατέρα. 
Η τρίτη Κυριακή του Ιούνη είναι 
αφιερωμένη στους πατεράδες 
όλου του κόσμου...


  Μερικοί ίσως βιαστούν να γκρινιάξουν οτι πρόκειται για ακόμα μια εμπορική γιορτή με σκοπό να αποφέρει κέρδη σε εταιρίες λουλουδιών, δώρων, ευχετηρίων καρτών, κλπ. Και ίσως να είχαν δίκιο αν ο ρόλος του πατέρα, μιλώντας για την χώρα μας, δεν είχε αλλάξει εντελώς τα τελευταία χρόνια. Πριν αλλάξουν οι πατεράδες είχαν, κατά την γνώμη τους η οποία γινόταν και αποδεκτή, συγκεκριμένες υποχρεώσεις μέσα στην οικογένεια. Η βασική τους υποχρέωση ήταν να εργάζονται και να φέρνουν τα απαραίτητα χρήματα. Οι υπόλοιπες υποχρεώσεις τους κινούνταν στην σφαίρα των τεχνικών επιδιορθώσεων του σπιτιού, άντε και στο άναμμα την ψησταριάς καμιά Κυριακή. Στις μέρες μας όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Οι σύγχρονοι μπαμπάδες λαμβάνουν μέρος τόσο στις εργασίες του σπιτιού όσο και στην ανατροφή των παιδιών. Είναι πια οι σύζυγοι και όχι οι «πασάδες» του σπιτιού. Έτσι τους αξίζει να τους αφιερώσουμε μια μέρα του χρόνου όπως έχουμε κάνει και για τις μητέρες. 

Η Γιορτή του Πατέρα ξεκίνησε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Στην Ουάσιγκτον του 1910, εορτάστηκε για πρώτη φορά η Ημέρα του Πατέρα στις 19 Ιουνίου. Την γιορτή εμπνεύστηκε η κυρία Σονόρα Ντοντ (Sonora Dodd) προς τιμή του πατέρα της Ουίλιαμ Σμαρτ (William Smart), ο οποίος εκείνη την ημέρα είχε γενέθλια. Ο κύριος Σμαρτ έχασε την γυναίκα του κατά την διάρκεια της γέννησης του έκτου παιδιού τους. Μόνος του μεγάλωσε τα έξη του παιδιά σε μια φάρμα στα ανατολικά της πολιτείας Ουάσιγκτον. Η κόρη του, θέλοντας να τον τιμήσει για όσα πρόσφερε στην οικογένεια του, ξεκίνησε αυτή την γιορτή η οποία χρόνο με το χρόνο άρχισε να εξαπλώνεται στις ΗΠΑ. Θερμός υποστηρικτής της ιδέας υπήρξε ο Αμερικανός πρόεδρος Κάλβιν Κούλιτζ (Calvin Coolidge). Ο πρόεδρος όμως που έμελε να υπογράψει το προεδρικό διάταγμα, βάσει του οποίου καθιερώθηκε η 3η Κυριακή του Ιουνίου ως Ημέρα του Πατέρα, ήταν ο Λίντον Τζόνσον (Lyndon Johnson) το 1966. Πολλές χώρες ακολούθησαν το παράδειγμα των Ηνωμένων Πολιτειών με εξαίρεση την Αυστραλία στην οποία η Ημέρα του Πατέρα εορτάζεται την πρώτη Κυριακή του Σεπτεμβρίου. 


Και για να τους κάνουμε λίγο ακόμα να χαρούν, ας αναφέρουμε 10 λόγους που οι μπαμπάδες είναι καλύτεροι απο τις μαμάδες :

1. Οι μπαμπάδες παίζουν με τα παιδιά, την ώρα που οι μαμάδες τα προσέχουν μη χτυπήσουν. Είναι αυτοί που τα γαργαλάνε, παλεύουν μαζί τους, τα ρίχνουν κάτω ή τα πετάνε στον αέρα παίζοντας. Παίζουν μαζί τους κυνηγητό και τα «μαρκάρουν» στο ποδόσφαιρο. Όταν οι μαμάδες αναζητάνε ήρεμα, ασφαλή και «σοφιστικέ» παιχνίδια, οι μπαμπάδες προτείνουν ό,τι πιο ζωηρό, άγριο και φωνακλάδικο. Μια έρευνα μάλιστα έδειξε ότι το 70% των παιχνιδιών που παίζουν οι μπαμπάδες με τα παιδιά βασίζεται στην κίνηση και στη δράση, τη στιγμή που αυτά τα παιχνίδια τα κάνει μόνο το 4% των μαμάδων. Τα παιχνίδια των μπαμπάδων, όπως λένε οι ειδικοί, ενθαρρύνουν τον ανταγωνισμό και την ανεξαρτησία, ενώ αυτά των μαμάδων την ισότητα και την ασφάλεια. Και τα δυο βέβαια είναι εξίσου απαραίτητα. 


2. Οι μπαμπάδες βοηθάνε το παιδί να ξεπεράσει τα όριά του. Ποιος είναι εκείνος που του φωνάζει ενθαρρύνοντάς το να σκαρφαλώσει ψηλότερα, να τρέξει πιο γρήγορα, να βάλει όλη του τη δύναμη σε αυτό που κάνει; Κι ακόμα, ποιος είναι εκείνος που το κρατάει για να ανεβεί πιο πάνω στο μονόζυγο της παιδικής χαράς ή κάθεται δίπλα του στα συγκρουόμενα του λούνα παρκ; Οι μπαμπάδες είναι εκείνοι που ενθαρρύνουν τα παιδιά να ξεπεράσουν τους φόβους τους, να ρισκάρουν λίγο περισσότερο, να δείξουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον εαυτό τους. 
 

3. Οι μπαμπάδες μαλακώνουν και αλλάζουν γνώμη πιο εύκολα μπροστά στα νάζια και στις γλύκες των παιδιών, τα οποία ξέρουν καλά πως αν ζητήσουν κάτι από τη μαμά και αυτή πει όχι, ό,τι κι αν κάνουν, δύσκολα θα καταφέρουν να της αλλάξουν γνώμη. Η μαμά δεν θα παρασυρθεί εύκολα από τα παιδικά τεχνάσματα και θα μείνει σταθερή στην αρχική της απόφαση. Με τους μπαμπάδες όμως τα πράγματα, τις περισσότερες φορές, είναι αρκετά διαφορετικά. Μπορεί και αυτοί να αρνηθούν, τα παιδιά όμως έχουν αντιληφθεί ότι τα γλυκόλογα, τα νάζια κι οι αγκαλιές είναι ο καλύτερος τρόπος για να καταφέρουν ό,τι έχουν βάλει στο μυαλό τους. Μπορεί μερικές φορές να δείχνουν σκληροί, αλλά συνήθως είναι (από μέσα) πιο μαλακοί κι από λιωμένο βούτυρο. 
 

4. Οι μπαμπάδες δεν θέλουν πολλές εξηγήσεις όταν τα παιδιά τους ζητάνε κάτι. Θα ρωτήσουν σίγουρα το λόγο, αλλά θα αρκεστούν στην απάντηση που θα πάρουν και δεν θα συνεχίσουν να βομβαρδίζουν τα παιδιά με ερωτήσεις, προσπαθώντας να ανακαλύψουν κάποιο κρυφό μυστικό πίσω από τα λόγια τους. 
 

5. Οι περισσότεροι μπαμπάδες αφιερώνουν λιγότερο χρόνο στα παιδιά εξαιτίας της δουλειάς τους. Ακριβώς γι' αυτό, προσπαθούν ο χρόνος που περνάνε μαζί τους να είναι πλούσιος και εποικοδομητικός. Μοιράζονται διάφορες δραστηριότητες, παίζουν μαζί τους και προσπαθούν να κάνουν όσα περισσότερα ευχάριστα και διασκεδαστικά πράγματα μπορούν, για να καλύψουν κάπως το κενό της απουσίας τους. 
 

6. Οι μπαμπάδες δεν αγχώνονται (τουλάχιστον πολύ) ζητώντας από τα παιδιά να ακολουθούν αυστηρά το πρόγραμμα με τις καθημερινές τους υποχρεώσεις. Ακριβώς γι' αυτό δεν θυμώνουν όταν το πρόγραμμα δεν τηρείται κατά γράμμα. Ίσως επειδή βλέπουν τα παιδιά λιγότερες ώρες, μοιάζουν να αγχώνονται κι οι ίδιοι όταν αναλογίζονται τα βάρη που έχουμε φορτώσει στις μικρές τους πλάτες. Παρόλο που καταλαβαίνουν ότι είναι απαραίτητο, δείχνουν να μην κατανοούν απόλυτα γιατί η καθημερινότητα των παιδιών πρέπει να είναι τόσο οργανωμένη. Έτσι, δεν ζουν με το άγχος και δεν ενοχλούνται τόσο πολύ όταν τα παιδιά, για δικούς τους λόγους, βγαίνουν (για λίγο) εκτός προγράμματος. 
 
 
7. Οι περισσότεροι μπαμπάδες δεν έχουν εμμονή με την τάξη και την καθαριότητα. Έτσι, δεν αντιδρούν αυστηρά στις όποιες σκανταλιές λερώνουν το μόλις σφουγγαρισμένο πάτωμα, στα παιχνίδια που κάνουν μαύρα τα ρούχα και στην ακαταστασία των παιδικών δωματίων, πράγματα που συνήθως φέρνουν απελπισία στις μαμάδες. Όντας κι οι ίδιοι παιδιά (αρκετά συχνά ακόμα και σε αυτή την ηλικία) είναι πιο επιρρεπείς στην τεμπελιά μπροστά στο ξεσκονόπανο και πιο χαλαροί με την τάξη και την καθαριότητα. Αποτέλεσμα; Δείχνουν μεγαλύτερη επιείκεια στην αδυναμία των παιδιών να είναι τακτικά και προσεκτικά στη βρομιά και στους λεκέδες. Μην ξεχνάμε, βέβαια, ότι συνήθως δεν είναι εκείνοι που καθαρίζουν και δεν καταλαβαίνουν πόσο δύσκολη και κουραστική είναι η συντήρηση ενός σπιτιού. Αυτό τους κάνει λιγότερο αγχώδεις και επίμονους και, κατά συνέπεια, λιγότερο αυστηρούς όταν τα μικρά κάνουν την επανάστασή τους στη «νοικοκυρά σε απόγνωση» μαμά.


8. Οι μπαμπάδες είναι πιο αθώοι και ανυποψίαστοι, κι έτσι τα παιδιά μπορούν να τους χειριστούν και να τους ξεγελάσουν πιο εύκολα. Δεν περνούν πολύ χρόνο μαζί τους κι έτσι δεν έχουν μάθει να διαβάζουν τον τρόπο με τον οποίο αυτά σκέφτονται. Τα θεωρούν αθώα πλάσματα, χωρίς ίχνος πονηριάς και πολλές φορές τους το δείχνουν. Και τα παιδιά, από τη μεριά τους, καταλαβαίνουν πολύ καλά ότι μπορούν να τους ξεγελάσουν εύκολα και να κάνουν το δικό τους. Πράγμα που δείχνουν να απολαμβάνουν, με μεγάλη ευχαρίστηση μάλιστα. Δεν είναι και λίγο να τουμπάρεις έναν μεγάλο με τον τρόπο σου. 
 

9. Οι μπαμπάδες βλέπουν τα παιδιά τους σε σχέση με τον υπόλοιπό κόσμο, ενώ οι μαμάδες βλέπουν τον υπόλοιπο κόσμο σε σχέση με τα παιδιά τους. Ακριβώς γι' αυτό οι μπαμπάδες είναι εκείνοι που τα προετοιμάζουν καλύτερα για να αντιμετωπίσουν τη ζωή. Δεν τους ενδιαφέρει τόσο να απομακρύνουν από τη ζωή τους τα πράγματα που μπορούν να τα πληγώσουν, όσο να τα μάθουν να αντιδρούν και να τα αντιμετωπίζουν με ψυχραιμία. Είναι εκείνοι που ζητάνε από το παιδί να βασιστεί στις ικανότητές του για να τα βγάλει πέρα, κι αυτοί που του δείχνουν πως η συμπεριφορά του κάθε φορά έχει συνέπειες (καλές ή κακές ανάλογα) τις οποίες θα βρει μπροστά του. Οι μπαμπάδες με τον μοναδικό τους τρόπο προετοιμάζουν τα παιδιά για τον σκληρό κόσμο που τα περιμένει αύριο.
       
10. Δεν κάνουν τον καβγά να μοιάζει με το τέλος του κόσμου. Οι μπαμπάδες αποφεύγουν τη συναισθηματική εμπλοκή σε μια διαφωνία. Αν για τη μαμά το παιδί πρέπει να κάνει μπάνιο επειδή την αγαπά και με τον τρόπο αυτό (με το σαπούνι και το σφουγγάρι) θα αποδείξει την αγάπη του, για τον μπαμπά το παιδί πρέπει να κάνει μπάνιο αμέσως μετά το νέο γύρο γαργαλητών που αρχίζει… τώρα. Ίσως επειδή γνωρίζουν ότι σε αυτού του είδους τις διενέξεις θα νικηθούν κατά κράτος, προσπαθούν να είναι πιο ευέλικτοι και να πετυχαίνουν αυτό που θέλουν παραχωρώντας κάτι άλλο, ζητώντας απλώς μια αγκαλιά ως απόδειξη της αγάπης.



1 σχόλιο:

  1. Πολύ γλυκιά η ανάρτηση σου! Ευτυχώς που έχουν και οι μπαμπάδες την μέρα τους γιατί θα είχαμε μουρμουρα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή