Μεγάλο Σάββατο

Το Μεγάλο Σάββατο είναι η τελευταία 

ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδας και 

της Μεγάλης Σαρακοστής. 

Αφιερωμένη από την Εκκλησία μας στην κάθοδο του Ιησού στον Άδη. Ενώ το σώμα του Ιησού βρίσκεται στον τάφο, η ψυχή του κατέβηκε προσωρινά στον Άδη για να μεταφέρει στους νεκρούς τον Λόγο Του. Εν τω μεταξύ οι Αρχιερείς με την άδεια του Πιλάτου, εγκαθιστούν φρουρά έξω από το μνήμα του Χριστού. Αυτό το έκαναν για να μην μπορέσουν οι μαθητές Του, να κλέψουν το σώμα Του και να διαδώσουν ότι αναστήθηκε. Είχαν οι Αρχιερείς αυτόν τον φόβο επειδή την ανάσταση Του, είχε προαναγγείλει ο Ιησούς ενόσω ήταν εν ζωή. 

Το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου, στις εκκλησίες μας, τελείται η Θεία Λειτουργία της Πρώτης Ανάστασης. Ονομάζεται έτσι, γιατί σε κάποιο σημείο της, ο Ιερέας προαναγγέλλει την Ανάσταση του Κυρίου, λέγοντας:

 «Ανάστα ο Θεός κρίνων την γην…». 

Ίσως η ύπαρξη αυτής της προαναγγελλίας, να είναι ο λόγος που το πένθος των πιστών την ημέρα αυτή είναι μικρότερο σε σχέση με αυτό της Μεγάλης Παρασκευής. 

Στα Ιεροσόλυμα, η τελετή της Αφής του Αγίου Φωτός και της Ανάστασης του Κυρίου, γίνονται το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου. Στην Ελλάδα η Θεία Λειτουργία της Αναστάσεως γίνεται το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου. Κατά την διάρκεια της Λειτουργίας, στις 12 ακριβώς τα μεσάνυχτα, σβήνουν τα φώτα της εκκλησίας και ο ιερέας προβάλει στην Ωραία Πύλη, κρατώντας σε κάθε χέρι από μία δεσμίδα τριάντα τριών κεριών με το Άγιο Φως, και ψάλλοντας το 

«Δεύτε λάβετε Φως…». 

Στην συνέχεια ιερείς, ψάλτες και πιστοί βγαίνουν στο περίβολο της εκκλησίας όπου γίνεται η ανάγνωση του Ευαγγελίου της Αναστάσεως και ψάλλεται το:

 «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών 

θανάτω θάνατον πατήσας 

και τοις εν τοις μνήμασι, 

ζωήν χαρισάμενος». 

Οι πιστοί μετά το τέλος της λειτουργίας μεταφέρουν το Άγιο Φως στα σπίτια τους και το έθιμο θέλει να το φυλάνε να μην σβήσει για σαράντα ημέρες. 

Το Μεγάλο Σάββατο, όπως και η Μεγάλη Παρασκευή, είναι ημέρα αυστηρής νηστείας, με το λάδι να ανήκει στις απαγορευμένες τροφές. Όσοι δεν έχουν φτιάξει κουλούρια ή τσουρέκια και δεν έχουν βάψει κόκκινα αυγά την Μεγάλη Πέμπτη, το Μεγάλο Σάββατο έχουν την τελευταία τους ευκαιρία να το πράξουν. Οι ετοιμασίες των νοικοκυριών για το Πάσχα έχουν φτάσει στο τέλος τους. Το μόνο που απομένει είναι η κατασκευή της μαγειρίτσας που θα φαγωθεί μετά την ανάσταση καθώς και η προετοιμασία της ψησταριάς και της σούβλας για το αρνί ή το κατσίκι που θα φαγωθεί την ημέρα του Πάσχα.

Μεγάλη Παρασκευή

 

Την Μεγάλη Παρασκευή οι χριστιανοί όλου του κόσμου, 

ζουν την κορύφωση του Θείου Δράματος. 

Είναι η ημέρα των Παθών του Ιησού. 

Αφιερωμένη από την Εκκλησία μας

 στις τελευταίες ώρες πριν την Σταύρωση, 

μας υπενθυμίζει τα παρακάτω γεγονότα.

Ο Χριστός, μετά την σύλληψη του στο Όρος των Ελαιών, δικάστηκε και καταδικάστηκε από τους Αρχιερείς. Η δίκη ήταν βέβαια τυπική αφού η ετυμηγορία είχε αποφασιστεί πριν καν συλληφθεί. Οι Αρχιερείς ήθελαν τον θάνατο Του. Επειδή όμως δεν είχαν την νόμιμη εξουσία, έπρεπε η καταδικαστική απόφαση να απαγγελθεί από τον Ρωμαίο διοικητή. Τα χρόνια εκείνα διοικητής στην Ιερουσαλήμ ήταν ο Πιλάτος. Σε αυτόν σύρθηκε ο Ιησούς, ενώ το πλήθος, μετά από παρότρυνση των Αρχιερέων, φωνάζοντας, ζητούσε την Σταύρωση Του. Υπήρχε το έθιμο, την ημέρα του Εβραϊκού Πάσχα, οι Ρωμαίοι να απελευθερώνουν έναν κατάδικο Εβραίο. Ο Πιλάτος θέλοντας να μην έχει την
ευθύνη της σταύρωσης του Χριστού, ζήτησε από το πλήθος να διαλέξει ανάμεσα στον Θεάνθρωπο και στον Βαραβά, ένα στασιαστή και φονιά, ποιος θα ήταν αυτός που θα απελευθερωνόταν. Το πλήθος, δια βοής, επέλεξε να αφεθεί ελεύθερος ο Βαραβάς. Αμέσως μετά, και με την εντολή πλέον του Πιλάτου, ο Χριστός οδηγείται στην εσωτερική αυλή του Πραιτωρίου (του διοικητηρίου δηλαδή των Ρωμαίων). Εκεί οι στρατιώτες του φορούν μια πορφύρα και ένα αγκάθινο στεφάνι. Χλευαστικά αποκαλώντας τον «Βασιλιά των Ιουδαίων», τον χτυπούν και τον φτύνουν. 

Η ώρα της Σταύρωσης έχει πλησιάσει. Φορτωμένος ο Ιησούς με τον Σταυρό στον οποίο θα σταυρωθεί, οδηγείται προς τον λόφο του Γολγοθά. Στο δρόμο δεν αντέχει το βάρος του Σταυρού και πέφτει. Οι Ρωμαίοι επιβάλουν στον Σίμωνα τον Κυρηναίο, που διερχόταν από εκείνο το σημείο, να μεταφέρει αυτός τον Σταυρό του Μαρτυρίου. Τελικά στις 9 η ώρα το πρωί, ο Ιησούς σταυρώνεται. Το μαρτύριο του Χριστού κράτησε έξι ώρες. Στις 3 η ώρα το απόγευμα παρέδωσε το πνεύμα Του, αφού προηγουμένως είχε συγχωρήσει όσους ευθύνονταν για τον θάνατο Του. Επειδή όμως το Σάββατο απαγορεύονταν οι κηδείες, ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία, κρυφός μαθητής του Χριστού, ζήτησε από τον Πιλάτο να πάρει το σώμα Του και να το ενταφιάσει. Η άδεια αυτή του δόθηκε και έτσι τυλίγοντας το σώμα του Χριστού σε ένα σεντόνι, τον ενταφίασε σε ένα μνήμα λαξευμένο σε βράχο. Το άνοιγμα του μνήματος, κλείστηκε με μια μεγάλη πέτρα.

Η τελετή της Αποκαθήλωσης, γίνεται στις εκκλησίες μας, το μεσημέρι τηςμεγάλης Παρασκευής. Ενώ το βράδυ της ίδιας ημέρας τελείται η περιφορά του Επιταφίου. Οι καμπάνες των εκκλησιών χτυπούν πένθιμα όλη την διάρκεια της ημέρας. Η νηστεία της ημέρας είναι αυστηρότατη και
απαγορεύει ακόμα και το λάδι. Πολλοί πιστοί συνηθίζουν να πίνουν την Μεγάλη Παρασκευή λίγο ξύδι, εις ανάμνηση αυτού που έδωσαν στον Ιησού, όταν ζήτησε νερό τις τελευταίες στιγμές της επίγειας ζωής Του. 

Το έθιμο απαγορεύει κάθε εργασία την ημέρα αυτή. Σε πολλές περιοχές φτιάχνουν ένα ομοίωμα του Ιούδα, και μετά την περιφορά του Επιταφίου το παραδίδουν στην φωτιά. Τα λουλούδια του επιταφίου, μοιράζονται στους πιστούς, οι οποίοι τα φυλούν μαζί με τις εικόνες στα σπίτια τους. Τέλος, την ημέρα αυτή συνηθίζεται οι πιστοί να επισκέπτονται τους τάφους των νεκρών συγγενών και φίλων.

Μεγάλη Πέμπτη

Tην Μεγάλη Πέμπτη 

αναβιώνονται στην Εκκλησία μας, 

τα γεγονότα της τελευταίας ημέρας 

της ζωής του Ιησού Χριστού στη Γη. 

Όπως μας αναφέρουν τα Ευαγγέλια, ο Χριστός θέλησε πριν θυσιαστεί για την σωτηρία των ανθρώπων, να δειπνήσει για τελευταία φορά με τους μαθητές του. Ο δείπνος αυτός είναι ο γνωστός μας Μυστικός Δείπνος. Έλαβε χώρα σε ένα υπερώο (σε ένα πατάρι δηλαδή) κάποιου σπιτιού της Ιερουσαλήμ, στο οποίο κρυφά συνέφαγαν οι μαθητές και ο Ιησούς. Πριν ξεκινήσει ο Δείπνος, ο Χριστός πήρε μια λεκάνη με νερό και έπλυνε τα πόδια των μαθητών του. Αυτό ήταν μια ενέργεια που έκαναν οι δούλοι της εποχής. Δηλαδή πριν από το φαγητό, έπλεναν τα πόδια των κυρίων τους. Με την πράξη του αυτή ο Ιησούς θέλησε να διδάξει τους μαθητές του και, μέσω αυτών, όλους τους ανθρώπους να είναι ταπεινοί και να υπηρετούν τους συνανθρώπους τους. Το γεγονός αυτό έχει λάβει στις μέρες μας το όνομα Ιερός Νιπτήρας. Σε πολλές περιοχές της χώρας μας, γίνεται αναπαράσταση του Ιερού Νιπτήρα το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης. 

Κατόπιν ο Ιησούς κατά την διάρκεια του Μυστικού Δείπνου, και αφού είχε αποχωρήσει ο Ιούδας, παρέδωσε στους μαθητές του, το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Πρόσφερε άρτο λέγοντας: «λάβετε φάγετε τούτο εστί το σώμα μου» και κρασί «πίετε έξ αυτού πάντες τούτο γαρ εστί το αίμα μου το της καινής διαθήκης το περί πολλών εκχυνόμενον εις άφεσιν αμαρτιών». Η παράδοση της Θείας Ευχαριστίας τελείωσε με την εντολή: «τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν». Μετά το πέρας του Μυστικού Δείπνου, ο Ιησούς και οι μαθητές του, μετέβησαν στο Όρος των Ελαιών. Εκεί ο Χριστός προσεύχεται στον Πατέρα του, και τελικά συλλαμβάνεται από τους Ρωμαίους, με την βοήθεια του Ιούδα. 

Στον Εσπερινό της ημέρας έχουμε την Σταύρωση του Θεανθρώπου. Διαβάζονται τα 12 Ευαγγέλια που περιγράφουν τα Άγια Πάθη. Μετά το 5ο Ευαγγέλιο, βγαίνει ο Εσταυρωμένος. Στις εκκλησίες, όλο το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης μέχρι το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής, παραμένουν κυρίως γυναίκες οι οποίες «μοιρολογούν», ψάλλοντας ύμνους, τον Χριστό. Σε πολλά μέρη, προετοιμάζουν τον στολισμό του Επιταφίου κατά την διάρκεια της νύχτας αυτής. 

Στα σπίτια των Χριστιανών, την Μεγάλη Πέμπτη, βάφονται τα κόκκινα αυγά. Για τον λόγο αυτό, η ημέρα λέγεται και Κόκκινη Πέμπτη ή Κοκκινοπέφτη. Εκτός από τα αυγά, την μέρα αυτή, φτιάχνονται τα πασχαλινά κουλούρια και τα τσουρέκια. Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, οι Χριστιανοί κρεμούν κόκκινα πανιά στα παράθυρα των σπιτιών τους.

Μεγάλη Τετάρτη

Το τροπάριο της Κασσιανής και 

το Μυστήριο του Ευχελαίου

 

Το γεγονός που έρχεται η Εκκλησία να μας θυμίσει, λαμβάνει χώρα δύο ημέρες πριν οδηγηθεί ο Ιησούς Χριστός στο Σταυρό. Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος είναι αυτός που εξιστορεί τι έγινε εκείνη την ημέρα: Ο Ιησούς βρισκόταν στο σπίτι του Σίμωνα του λεπρού. Εκεί εμφανίστηκε μια γυναίκα κρατώντας ένα μπουκαλάκι με ακριβό μύρο. Ζήτησε συγχώρεση από τον Υιό του Θεού, επειδή ήταν πόρνη, και έριξε αυτό το μύρο στα μαλλιά Του. Οι μαθητές του Ιησού, θεώρησαν την πράξη αυτή μεγάλη σπατάλη, αφού θα μπορούσαν να πουλήσουν το μύρο και με τα χρήματα που θα έπαιρναν να βοηθούσαν τους φτωχούς. Ο Ιησούς παίρνοντας το μέρος της γυναίκας, επίπληξε τους μαθητές του, λέγοντας τους ότι η γυναίκα αυτή του έκανε καλό, αφού με αυτό το μύρο τον ετοίμασε για την ταφή. Τους θύμισε ότι τους φτωχούς θα μπορούν να τους βοηθούν καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής τους, ενώ Εκείνον θα τον έχουν για λίγο ακόμα. Την συγχώρησε για τις αμαρτίες της και, προφητικά μιλώντας, είπε ότι η πράξη της αυτή θα αναφέρεται στο Ευαγγέλιο που θα κηρυχθεί σε όλο τον κόσμο, αποτελώντας, αυτή η αναφορά, ένα μνημόσυνο γι’ αυτήν. Τότε ο Ιούδας έφυγε και πήγε να συναντήσει τους Αρχιερείς. Τους ρώτησε τι θα του δώσουν για να τους παραδώσει τον Χριστό, και αυτοί του υποσχέθηκαν τριάντα αργύρια. 

Το απόγευμα της Μεγάλης Τετάρτης, στις εκκλησίες μας, τελείται το Μυστήριο του Μεγάλου Ευχελαίου. Κατά την διάρκεια του, διαβάζονται επτά Ευαγγέλια και επτά Ευχές. Ευλογείται έτσι το λάδι με το οποίο ο ιερέας «σταυρώνει» τους πιστούς στο μέτωπο, στο πηγούνι, στα μάγουλα και στις παλάμες. Το Μυστήριο του Ευχελαίου, μπορεί να τελεστεί και εκτός ναού, όποτε το ζητήσει ένας πιστός από τον ιερέα της ενορίας του. Και τότε, όταν τελείται δηλαδή σε κάποιο σπίτι, διαβάζονται επτά Ευαγγέλια και επτά Ευχές. Το λάδι του Ευχελαίου θεωρείται θεραπευτικό. Κατά την διάρκεια του μυστηρίου ο ιερέας ανάβει ένα κερί για κάθε Ευαγγέλιο που διαβάζει. Αυτό κάνουν και μερικοί πιστοί κατά την διάρκεια του Μεγάλου Ευχελαίου, στην εκκλησία, την Μεγάλη Τετάρτη. Σε κάποιες περιοχές της Ελλάδας, οι γυναίκες πηγαίνουν στο Μεγάλο Ευχέλαιο, έχοντας μαζί τους μια σουπιέρα με αλεύρι. Σε αυτό στερεώνουν τρία κεριά, τα οποία καίνε κατά την τέλεση του Μυστηρίου. Το αλεύρι αυτό, το χρησιμοποιούν για να φτιάξουν τα πασχαλινά κουλούρια την επόμενη ημέρα.

Μεγάλη Τρίτη

Την Μεγάλη Τρίτη γινόμαστε κοινωνοί 

δύο παραβολών του Κυρίου. 

Της παραβολής των 10 Παρθένων 

και της παραβολής των Ταλάντων. 

Σύμφωνα με την πρώτη παραβολή, δέκα παρθένες βγήκαν να υποδεχθούν τον Νυμφίο κάποιο βράδυ. Κρατούσαν και οι δέκα από ένα λυχνάρι, όμως μόνο οι πέντε από αυτές είχαν φροντίσει να πάρουν και επιπλέον λάδι, σε περίπτωση που τους χρειαστεί. Αυτές οι πέντε ήταν οι σώφρονες, οι γνωστικές δηλαδή. Ο Νυμφίος άργησε όμως να έρθει και οι δέκα παρθένες κοιμήθηκαν. Αργά την νύχτα, μια φωνή ακούστηκε να λέει: «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός». Τότε αυτές ξύπνησαν και έτρεξαν για να προϋπαντήσουν τον Νυμφίο. Στα λυχνάρια όμως το λάδι είχε καεί. Οι πέντε γνωστικές παρθένες, έβαλαν το επιπλέον λάδι που είχαν προβλέψει να πάρουν μαζί τους και πήγαν να Τον συναντήσουν. Οι υπόλοιπες πέντε όμως, οι Μωρές, οι άμυαλες δηλαδή, έχασαν την ευκαιρία αφού τα λυχνάρια τους ήταν σβηστά. Έτσι είναι, είπε ο Ιησούς, και η Βασιλεία των Ουρανών. Όποιος φροντίσει από πριν για την ψυχή του θα εισέλθει στο Βασίλειο του Νυμφίου. 

Η δεύτερη παραβολή, των Ταλάντων, λέει τα εξής: Κάποτε ένας άρχοντας θα πήγαινε ένα μακρινό ταξίδι. Πριν φύγει κάλεσε τους τρεις υπηρέτες του και τους έδωσε μερικά Τάλαντα, χρήματα δηλαδή. Στον πρώτο υπηρέτη έδωσε πέντε τάλαντα. Στον δεύτερο έδωσε δύο ενώ στον τρίτο έδωσε ένα τάλαντο. Όταν γύρισε από το ταξίδι, κάλεσε ξανά τους υπηρέτες του και ζήτησε να του πουν τι είχαν κάνει με τα χρήματα που τους είχε δώσει. Ο πρώτος μετά από σκληρή εργασία είχε καταφέρει να διπλασιάσει το αρχικό ποσόν, και επέστρεψε στον κύριο του δέκα τάλαντα. Το ίδιο είχε κάνει και ο δεύτερος και έτσι κατάφερε να επιστρέψει τέσσερα τάλαντα. Ο τρίτος όλο το διάστημα της απουσίας του κυρίου του, δεν εργάστηκε καθόλου. Και όχι μόνο αυτό αλλά ένιωθε και αδικημένος επειδή είχε πάρει μόνο ένα τάλαντο. Έτσι επιστρέφοντας αυτό το τάλαντο κατηγόρησε τον άρχοντα, για την αδικία που είχε υποστεί. Ο άρχοντας τότε πήρε αυτό το τάλαντο και το έδωσε στον πρώτο μαζί με τα άλλα δέκα. Με την παραβολή αυτή, ο Ιησούς δίδαξε ότι οι άνθρωποι πρέπει να καλλιεργούν τα χαρίσματα που τους δίνει ο Θεός, όχι μόνο για το δικό τους καλό αλλά και για το καλό του συνόλου. 

Την ημέρα αυτή συνεχίζονται οι ετοιμασίες για το Άγιο Πάσχα. Συνήθως είναι αφιερωμένη στο καθάρισμα του σπιτιού. Σε λίγες περιοχές της Ελλάδας, την Μεγάλη Τρίτη φτιάχνονται τα πασχαλινά κουλούρια και τσουρέκια, έθιμο που συνήθως γίνεται την Μεγάλη Πέμπτη

Μεγάλη Δευτέρα

Με τη Μεγάλη Δευτέρα ξεκινά 

η εβδομάδα των Παθών του Ιησού Χριστού. 

Η Εκκλησία μας, έχει αφιερώσει την ημέρα αυτή 

στη μνήμη του Ιωσήφ του Παγκάλου.

Ο Ιωσήφ ήταν ο 11ος υιός του Ιακώβ. Η προσωπικότητα του και η ενάρετη ζωή του, «ενοχλούσε» τα μεγαλύτερα αδέρφια του. Θέλοντας να απαλλαγούν από την παρουσία του, τον πούλησαν σαν σκλάβο. Ο Ιωσήφ, ως σκλάβος, έφτασε στην Αίγυπτο. Εκεί αγοράστηκε από τον Πεντεφρή, ένα αυλικό του Φαραώ. Μην υποκύπτοντας όμως, στις ερωτικές επιθυμίες της γυναίκας του Πεντεφρή, συκοφαντήθηκε από την ίδια και φυλακίστηκε. Από την φυλακή βγήκε, όταν ερμήνεψε ένα όνειρο του Φαραώ, και μέσω αυτής της ερμηνείας έσωσε τους κατοίκους της Αιγύπτου από λιμό.
Στο όνειρο του ο Φαραώ είχε δει στην όχθη του Νείλου να βόσκουν επτά παχιές αγελάδες και να φυτρώνουν επτά ψηλά και εύρωστα στάχια. Στην συνέχεια όμως του ονείρου παρουσιάστηκαν επτά ισχνές αγελάδες που έφαγαν τις προηγούμενες, ενώ τα στάχια «πνίγηκαν» από νέα επτά που ήταν όμως άρρωστα και αδύνατα. Η ερμηνεία που έδωσε ο Ιωσήφ, ήταν ότι για επτά χρόνια στην Αίγυπτο οι καλλιέργειες θα αποδώσουν πολλούς καρπούς και γενικά θα επικρατήσει ευφορία. Τα επτά όμως αυτά χρόνια, θα τα διαδεχθούν επτά χρόνια λιμού και ξηρασίας. Και όντως έτσι έγινε. Οι Αιγύπτιοι όμως είχαν, μετά τις υποδείξεις του Ιωσήφ, αποθηκεύσει τρόφιμα και τα επτά χρόνια του λιμού τα πέρασαν αλώβητοι. Δεν έγινε όμως το ίδιο με τους ανθρώπους των γύρω περιοχών. Ανάμεσα σε αυτούς, ήταν και η οικογένεια του Ιωσήφ, ο οποίος εντωμεταξύ είχε ανέλθει στην Αιγυπτιακή κοινωνία και είχε λάβει πολλά αξιώματα. Στα πρόθυρα του λιμού τα αδέρφια του, ζήτησαν βοήθεια από την Αίγυπτο και παρουσιάστηκαν μπροστά στον Ιωσήφ όπου ήταν ο υπεύθυνος διανομής των αποθηκευμένων αγαθών. Ενώ οι ίδιοι δεν αναγνώρισαν τον αδερφό τους, εκείνος κατάλαβε ποιους είχε απέναντι του. Εκείνη την στιγμή, φάνηκε για μια ακόμη φορά το μεγαλείο της ψυχής του Ιωσήφ. Όχι μόνο δεν τους τιμώρησε, αλλά δίνοντας τους συγχώρεση, κάλεσε όλη την οικογένεια του να εγκατασταθεί στην Αίγυπτο και να γλυτώσει από την απειλή της πείνας.
 

Στην λειτουργία της Μεγάλης Δευτέρας, περιλαμβάνεται και η ιστορία της «Καταραθείσης και Ξηρανθείσης Συκής». Ο Χριστός περπατώντας στους δρόμους της Ιερουσαλήμ, την επομένη ημέρα της εισόδου του, είδε μια εύρωστη συκιά με παχύ φύλλωμα. Την πλησίασε με σκοπό να κόψει ένα σύκο. Η συκιά όμως δεν είχε καθόλου καρπούς. Τότε ο Ιησούς είπε απευθυνόμενος στο δέντρο: 

«Μηκέτι εκ σου καρπός γένηται εις τον αιώνα και εξηράνθη παραχρήμα η συκή» (Ματθ.21:19). 

Η συκιά την ίδια στιγμή ξεράθηκε. Γι’ αυτό λέγεται «Καταραθείσα», δηλαδή καταραμένη και «Ξηρανθείσα», δηλαδή ξεραμένη.
 

Τη Μεγάλη Δευτέρα σε όλη την Ελλάδα ξεκινούν οι ετοιμασίες, στα σπίτια,
για τον εορτασμό του Πάσχα. Έτσι εκείνη την ημέρα, στα χωριά κυρίως,
ασπρίζονται με ασβέστη οι αυλές, βάφονται οι γλάστρες κόκκινες και
φυτεύονται διάφορα λουλούδια. Σε κάποιες περιοχές, οι πιστοί συνήθιζαν
να τρέφονται μόνο με ψωμί και νερό έως τη Μεγάλη Πέμπτη το πρωί, που λάμβαναν από την εκκλησία την Θεία Κοινωνία.

Τι συμβολίζει η Μεγάλη Εβδομάδα.

Φθάσαμε στην τελική ευθεία 

για το Πάσχα... 

Διαβάστε παρακάτω ενα άρθρο 

του Βασίλειου Δήμαρατου Κουναλάκη, Θεολόγου, 

για τον συμβολισμό της Μεγάλης Εβδομάδας.

 

Ως γνωστόν η αγία και Μεγάλη Εβδομάδα αρχίζει το βράδυ της Κυριακής των Βαΐων. Από τις 52 εβδομάδες που έχει όλος ο χρόνος μόνο αυτή ονομάζεται «Μεγάλη», διότι είναι μεγάλα τα γεγονότα που συνέβησαν σ΄αυτήν. Ο ιερός Χρυσόστομος αναφερόμενος σ’ αυτήν λέει: «κατά τη μεγάλη αυτή εβδομάδα καταλύθηκε η μακροχρόνια τυραννική εξουσία του διαβόλου, ο θάνατος κατέπαυσε, ο ισχυρός δέθηκε, τα όπλα του αρπάχθηκαν, η αμαρτία νικήθηκε, η κατάρα καταλύθηκε, ο παράδεισος άνοιξε, ο ουρανός έγινε διαβατός, οι άνθρωποι αναμείχθηκαν με τους αγγέλους, το μεσότοιχο του φραγμού καταστράφηκε, το τείχος καταγκρεμίσθηκε, ο Θεός της ειρήνης ειρήνευσε τα ουράνια και τα επίγεια». Πολλές «μάχες» βλέπουμε μέσα στην ιστορία, καμιά όμως δεν μπορεί να συγκριθεί με τη μεγάλη «μάχη» που δόθηκε το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής στο Γολγοθά και τα ξημερώματα της Κυριακής στον τάφο του Ιησού. Ο Γολγοθάς υπήρξε το Βατερλώ του διαβόλου και ο τάφος υπήρξε η συντριβή του θανάτου. Κάθε ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδος είναι αφιερωμένη στην ανάμνηση προσώπων και γεγονότων, που συνδέονται με τον πορευόμενο προς το εκούσιο πάθος Ιησού Χριστό. 

Ας δούμε όμως εν συντομία τι εορτάζουμε ξεχωριστά κάθε ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδος:

 

ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ

Αυτήν την ημέρα θυμόμαστε τον πάγκαλο Ιωσήφ (ο μικρότερος γιος του πατριάρχου Ιακώβ) τον οποίο φθόνησαν τα ίδια του τα αδέλφια και τον πούλησαν για τριάντα αργύρια σε Ισμαηλίτες εμπόρους, οι οποίοι με τη σειρά τους τον ξαναπούλησαν στον Πετεφρή τον αρχηγό της φρουράς του Φαραώ. Εκεί ο Ιωσήφ, ύστερα από διάφορα θαυμαστά γεγονότα, κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Πετεφρή και να γίνει κύριος ολόκληρης της Αιγύπτου. Ο Ιωσήφ, λοιπόν, αποτελεί προτύπωση του Χριστού, διότι και ο Χριστός φθονήθηκε από τους ομοεθνείς του Ιουδαίους, πουλήθηκε από το μαθητή του για τριάντα αργύρια, όμως, ως Θεός αναστήθηκε και έγινε κυρίαρχος ολόκληρου του κόσμου.

Την ίδια μέρα μνημονεύομε και την ξηρανθείσα συκή την οποία, όπως μας πληροφορούν οι δύο ευαγγελιστές Ματθαίος και Μάρκος, καταράστηκε ο Χριστός γιατί ήταν άκαρπη και όταν την πλησίασε για να φάει σύκα δεν βρήκε τίποτα πάνω της, παρά μόνο φύλλα. Συκιά είναι η συναγωγή των Ιουδαίων και επειδή ο Χριστός δεν βρήκε πάνω της τον καρπό που έπρεπε, γι΄αυτό την αφαίρεσε και εκείνη. Η ακαρπία της συκιάς συμβολίζει κατ’ επέκταση και τη δική μας πνευματική ακαρπία για την οποία ο Χριστός θα μας ζητήσει λόγο στη μέλλουσα κρίση. Οι θείοι Πατέρες, λοιπόν, τοποθέτησαν εδώ το γεγονός της ξηρανθείσης συκής για να παραδειγματιστούμε και να μπορέσομε να επιτύχομε έργα αρετής και αγιότητος.

ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ

Όταν ο Χριστός ανέβαινε στα Ιεροσόλυμα και πλησίαζε προς το εκούσιο πάθος, έλεγε στους μαθητές του παραβολές για να τους προετοιμάσει. Μία από αυτές λοιπόν, την παραβολή των 10 παρθένων, την είπε όχι μόνο για να τους παρακινήσει όλους προς την ελεημοσύνη, αλλά και για να τους διδάξει ότι πρέπει να είναι έτοιμοι πριν τους προλάβει το τέλος του θανάτου. Αυτές είχαν πάρει τα λυχνάρια τους για να προϋπαντήσουν το νυμφίο. Τις μεν πέντε παρθένες το ευαγγέλιο τις ονομάζει φρόνιμες, επειδή αυτές είχαν τη σωματική και πνευματική αρετή της παρθενίας και φρόντισαν να έχουν άφθονο το λάδι της ελεημοσύνης. Τις άλλες πέντε όμως τις ονομάζει μωρές, επειδή παρόλο που είχαν αποκτήσει και αυτές τη σωματική παρθενία, δεν είχαν ωστόσο την ανάλογη ελεημοσύνη. Ήταν δηλαδή μωρές, γιατί ενώ κατόρθωσαν το δυσκολότερο, την παρθενία, παραμέλησαν το ευκολότερο, την ελεημοσύνη και έτσι δεν διέφεραν καθόλου από τις πόρνες παρόλη την παρθενία τους. Γιατί οι πόρνες νικώνται από το σώμα τους, ενώ οι ανελεήμονες καρδιές από το χρήμα. Επειδή ο νυμφίος καθυστερούσε, κοιμήθηκαν όλες, δηλαδή «πέθαναν», γιατί ο θάνατος λέγεται και ύπνος. Κατά τα μεσάνυχτα όμως ακούστηκε φωνή που έλεγε: «Να ο νυμφίος έρχεται, βγείτε να τον προϋπαντήσετε». Τότε οι πέντε φρόνιμες παρθένες που είχαν φροντίσει να έχουν άφθονο λάδι, ετοίμασαν τα λυχνάρια τους. Αντίθετα οι άλλες πέντε που δεν είχαν αρκετό λάδι ζητούσαν από τις φρόνιμες, εκείνες όμως τους είπαν ότι «αν σας δώσουμε λάδι τότε μπορεί να μην φτάσει για μας, γι’ αυτό πηγαίνετε να αγοράσετε από αυτούς που το πουλούν», δηλαδή από τους φτωχούς. Αυτές πήγαν να αγοράσουν όμως αυτό δεν ήταν καθόλου εύκολο, γιατί μετά το θάνατο κάτι τέτοιο είναι εντελώς αδύνατο. Στην επιστροφή όμως βρήκαν κλειστή τη θύρα. Τότε παρακάλεσαν το νυμφίο να τους ανοίξει, εκείνος όμως τους αποκρίθηκε ότι δεν μπορούν να τον δουν γιατί δεν έχουν για προίκα τους την ελεημοσύνη. Έτσι η παραβολή των 10 παρθένων ορίστηκε απ’ τους θεοφόρους Πατέρες να αναγιγνώσκεται σήμερα, για να μας διδάξει ότι πρέπει να βρισκόμαστε πάντοτε σε εγρήγορση και ότι πρέπει να ετοιμαστούμε για να συναντήσομε τον αληθινό Νυμφίο της ψυχής μας. Μάλιστα μας λέει ότι αυτό θα το πετύχομε επιδιώκοντας έργα αρετής όπως είναι η ελεημοσύνη, γιατί μας είναι άγνωστη η ημέρα και η ώρα του θανάτου μας.

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ

Αυτή την ημέρα θυμόμαστε την αμαρτωλή γυναίκα που άλειψε το κεφάλι του Κυρίου με πολύτιμο μύρο ενώ αυτός βρισκόταν στο σπίτι του λεπρού Σίμωνα. Οι μαθητές του Χριστού την επέκριναν γι’ αυτό, επειδή θεώρησαν ότι θα μπορούσε να πουληθεί το μύρο αυτό και να δοθεί στους φτωχούς. Όμως ο Χριστός υποστήριξε τη μεγαλειώδη μετάνοια της αμαρτωλής γυναίκας, λέγοντας τους ότι «το μύρο το έχυσε στο σώμα μου για τον ενταφιασμό μου και ότι τους φτωχούς θα τους έχετε πάντοτε μαζί σας, εμένα όμως δεν θα με έχετε πάντοτε». Ακόμα έδωσε ο Χριστός τη διαβεβαίωση στους μαθητές του, ότι όπου και αν κηρυχθεί το ευαγγέλιό του, σε όλο τον κόσμο, θα διαλαληθεί και εκείνο που έκανε αυτή, στη μνήμη της. Η ευαγγελική περικοπή αυτή αποβλέπει στο να δημιουργηθεί ένας βαθύτερος προβληματισμός στη ζωή μας, ο οποίος θα οδηγήσει στη μετάνοια και στα δάκρυα. Αυτός που δέχθηκε τη λέπρα του Σίμωνα και την αρρωστημένη ψυχή της αμαρτωλής γυναίκας, θα συγχωρήσει και τις δικές μας ακολασίες και θα μας οδηγήσεις στη λύτρωση. Ας μετανοήσομε, λοιπόν, τώρα για να νιώσομε πιο έντονα το Θεό της συγγνώμης που οδεύει προς το Γολγοθά.

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ

Τη Μεγάλη Πέμπτη εορτάζουμε τον Ιερό Νιπτήρα, το Μυστικό δείπνο, την Υπερφυά Προσευχή και την Προδοσία. Ας δούμε όμως τα τέσσερα αυτά γεγονότα σύντομα.

Το βράδυ εκείνο της Πέμπτης ο Χριστός έφαγε το νομικό Πάσχα μαζί με τους μαθητές του. Μετά όμως απ’ το νομικό Πάσχα, το οποίο ήταν ο τύπος, ακολούθησε η αλήθεια, που ήταν η παράδοση του δικού μας Πάσχα, του Σώματος και του Αίματος του Χριστού μέσω του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας. Πριν να αρχίσει το δείπνο ο Ιησούς σηκώνεται απ’ το τραπέζι, βάζει νερό στο νιπτήρα, ζώνεται με μια ποδιά και αρχίζει να πλύνει τα πόδια των μαθητών του και να τα σκουπίζει με την ποδιά που ήταν ζωσμένος. Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης υπογραμμίζει: «Κοίταξε πως ο Κύριος όλα τα κάνει μόνος του. Και την ποδιά φοράει και γεμίζει με νερό τη λεκάνη και κανέναν άλλον δεν προστάζει. Όλα αυτά ήσαν υποδείγματα πως πρέπει και εμείς να υπηρετούμε με κάθε προθυμία και ότι μόνοι πρέπει να διακονούμε».  Όταν έπλυνε τα πόδια των μαθητών του και τους υπέδειξε αυτόν τον παράξενο τρόπο της υψώσεως με την ταπείνωση, κάθισε πάλι στο τραπέζι και άρχισε να τους νουθετεί να αγαπούν ο ένας τον άλλο και να μην επιζητούν τα πρωτεία. Τους μίλησε όμως και για ένα άλλο θέμα, την προδοσία. Και ενώ με το λόγο αυτό θορυβήθηκαν όλοι (για το ποιος είναι ο προδότης), ο Ιησούς στρέφεται μόνο στον Ιωάννη και του λέει ότι είναι αυτός στον οποίο θα δώσει το ψωμί που θα βάλει στο κρασί. Αφού έγιναν και τα δύο αυτά, πήρε ο Ιησούς ψωμί στα χέρια του και είπε: «Λάβετε, φάγετε, τούτο μου εστί το σώμα», το ίδιο έκανε και με το κρασί λέγοντας: «Πίετε εξ αυτού πάντες, τούτο εστί το αίμα μου». Παρέδωσε, δηλαδή, ο Κύριος το αγιώτατο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Αυτός που είναι ταπεινός, αυτός που μετανοεί, αυτός που αγωνίζεται να απαλλαγεί από τα δεσμά της αμαρτίας, αυτός αξιώνεται να γίνει συνδαιτυμόνας στο θεϊκό τραπέζι. Αυτός αξιώνεται να συμφάγει με τον Ιησού. Να τραφεί με το Σώμα και το Αίμα Του. Να κορέσει την πνευματική πείνα και δίψα του. Να αποκτήσει και πάλι τη δυνατότητα της αθανασίας, της αφθαρσίας, τη δυνατότητα να είναι παιδί του θεού, κατά χάριν θεός.

 

Στη συνέχεια οι μαθητές μετά το δείπνο πήγαν στο όρος των Ελαιών, σε μια τοποθεσία που ονομάζεται Γεθσημανή και αφού ο Χριστός απομακρύνθηκε λίγο, προσευχήθηκε και είπε: «Πατέρα, αν θέλεις, απομάκρυνε το ποτήρι αυτό από εμένα, ας μην γίνει όμως το θέλημά μου αλλά το δικό σου». Αυτά τα έλεγε και σαν άνθρωπος, αλλά και με σκοπό να ξεγελάσει το διάβολο και να νομίσει ότι επειδή φοβάται είναι απλός άνθρωπος (και όχι Θεός) και έτσι να μην εμποδίσει το μυστήριο του σταυρικού θανάτου. Όταν σηκώθηκε από την προσευχή πήγε προς του μαθητές του και άρχισε να τους μιλάει. Ενώ μιλούσε ακόμα, ήρθε ο Ιούδας μαζί με όχλο και με μερικούς από τη στρατιωτική φρουρά και τους έδειξε ποιος ήταν ο Χριστός με φίλημα, όπως είχε συμφωνήσει μαζί τους. Εκείνοι τότε συνέλαβαν το Χριστό και τον πήγαν δεμένο στην αυλή του αρχιερέα Άννα. Εκεί ήταν συγκεντρωμένοι όλοι όσοι ήταν εναντίον του Χριστού, οι Φαρισαίοι και οι Γραμματείς. Την εναγώνια, δηλαδή, προσευχή του Κυρίου ακολούθησε η προδοσία, κατά την οποία κυριαρχούσα μορφή είναι η προδοτική όψη του Ιούδα^. το αιώνιο σύμβολο της σκοτισμένης συνείδησης και το παντοτινό παράδειγμα προς αποφυγή.

Ο ευαγγελιστής Ιωάννης μας λέει ότι αυτά έγιναν τη νύχτα της Πέμπτης. Γι’ αυτό γιορτάζουμε τη Μεγάλη Πέμπτη και εμείς, για να θυμόμαστε με δέος όλα εκείνα τα φοβερά και άρρητα γεγονότα που συνέβησαν εκείνο το βράδυ.

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Την ημέρα αυτή συγκλονίζεται η ψυχή μας από τα πάθη του Κυρίου. Ο Ιησούς συλλαμβάνεται και οδηγείται στον Άννα τον αρχιερέα. Αυτός με τη σειρά του τον στέλνει στον Καϊάφα. Εκεί τον φτύνουν στο πρόσωπο και τον χτυπούν. Όταν ξημέρωσε οδηγείται στον Πιλάτο, στο Πραιτώριο, όμως δεν του έβρισκε καμιά κατηγορία και επειδή ήθελε να τον απελευθερώσει, τους προβάλλει το έθιμο της εορτής, δηλαδή να απελευθερώνει κάθε χρόνο έναν από τους φυλακισμένους. Όμως σ’ αυτούς ο Βαρραβάς ήταν πιο αρεστός απ’ τον Χριστό. Ύστερα τους τον ξαναπαρουσιάζει δεμένο και κυκλωμένο από στρατιώτες, ντυμένο με μια κόκκινη χλαμύδα, να φοράει αγκάθινο στεφάνι, να κρατάει ένα καλάμι στο δεξί του χέρι, και να εμπαίζεται από τους στρατιώτες. Έτσι, αφού έκανε όλες αυτές τις ενέργειες για να τους ευχαριστήσει, πάλι τους λέει ο Πιλάτος: «Δεν του βρίσκω καμιά κατηγορία για να τον καταδικάσω ως ένοχο θανάτου». Αυτοί όμως επέμεναν να τον σταυρώσει. Τότε ο Πιλάτος τον έδεσε και τον παρέδωσε για να σταυρωθεί. Οι στρατιώτες, αφού πρώτα ενέπαιξαν τον Ιησού χτυπώντας τον με το καλάμι στο κεφάλι, του φόρτωσαν το σταυρό. Έφτασαν στον τόπο του Κρανίου περίπου την τρίτη ώρα της ημέρας (δηλαδή κατά τις εννέα το πρωί) και εκεί τον σταύρωσαν. Δίπλα του, αριστερά και δεξιά, κρέμασαν και άλλους δύο ληστές, για να θεωρηθεί απ’ όσους θα τον έβλεπαν και εκείνος σαν κακούργος. Την τρίτη ώρα, λοιπόν, σταυρώθηκε ο Ιησούς και από την έκτη ώρα ως την ενάτη (δηλαδή από τις δώδεκα το μεσημέρι ως τις τρεις το απόγευμα) έγινε σκοτάδι σε όλη τη γη, διότι, ενώ η ανθρώπινη σκληροκαρδία παρέμεινε απαθής μπροστά στο θείο δράμα, η άλογη φύση διαμαρτυρήθηκε για την ανείπωτη θεοκτονία. 

Τότε ο εκατόνταρχος (Λογγίνος), βλέποντας όλα αυτά τα παράδοξα ομολόγησε μεγαλόφωνα: «Αληθώς ο άνθρωπος ούτος Υιός ην Θεού». Εν τω μεταξύ ο ένας από τους ληστές έβριζε τον Ιησού. Ο άλλος όμως τον εμπόδιζε και έντονα των μάλωνε και ομολογούσε πως είναι Υιός του Θεού. Τότε και ο Σωτήρας μας δεχόμενος τη μετάνοιά του υπόσχεται ότι θα μείνει για πάντα μαζί του στον παράδεισο. Και όμως μετά από όλα αυτά συνέχιζαν να τον εξευτελίζουν και να τον βασανίζουν, τοποθετώντας την επιγραφή «Ιησούς Ναζωραίος Βασιλιάς Ιουδαίων» πάνω στο σταυρό και δίνοντας του ξύδι όταν τους είπε ότι διψά. Επειδή ερχότανε το Πάσχα των Ιουδαίων και δεν έπρεπε να έχουν τα σώματα κρεμασμένα στο σταυρό, ζήτησαν απ’ τον Πιλάτο να συντρίψουν τα σκέλη των σταυρωθέντων. Όμως ο Χριστός επειδή είχε ήδη πεθάνει τον λόγχισαν στη δεξιά πλευρά του και αμέσως χύθηκε αίμα και νερό.

Όλα αυτά, τα οποία έγιναν με τόσο παράδοξο τρόπο την ημέρα της Παρασκευής θέσπισαν οι θεοφόροι Πατέρες μας να τα φέρνουμε και εμείς σήμερα στη μνήμη μας με συντριβή καρδιάς και με κατάνυξη. Η ανθρώπινη κακία έφτασε στο έσχατο σημείο της πτώσης της, ο άνθρωπος έγινε θεοκτόνος. Σήμερα ο Ιησούς συλλαμβάνεται στον κήπο της Γεθσημανής, καταδικάζεται από τους άνομους κριτές, ταπεινώνεται και σταυρώνεται. Και ενώ θα περίμενε κάποιος πως θα διαμαρτυρόταν ή θα καταριόταν για το άδικο πάθος Του, Εκείνος παρακαλούσε το Θεό να σπλαγχνισθεί τους δημίους Του, «Πάτερ άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσι», ως αιώνιο και μοναδικό παράδειγμα ανεξικακίας. Με όλα  αυτά που συνέβησαν την Παρασκευή εκείνη, η Εκκλησία μας δεν μας προσφέρει μόνο μια ανάμνηση ή μια αναπαράσταση, ούτε είναι αυτά ένα είδος ιερού Θεάτρου. Τα παθήματα του Κυρίου δεν είναι μια ιστορία που συνέβη στο παρελθόν. Είναι μια πραγματική παρουσία όλων αυτών. Είναι μια μεταφορά του παρελθόντος στο παρόν και του παρόντος στο παρελθόν. Είναι ένα μυστήριο, που ανανεώνει αυτά τα γεγονότα στον καθένα μας, ώστε να ζήσομε προσωπικά το Θείο Πάθος και να γίνομε μέτοχοι της σταυρώσεως και της αναστάσεως του Χριστού.

ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ

Την ημέρα αυτή εορτάζουμε την ταφή και την κάθοδο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού στον Άδη. Αν και πέθανε ο Χριστός ως άνθρωπος και η αγία του ψυχή χωρίσθηκε από το άχραντο σώμα, η θεότητα, όμως, παρέμεινε αχώριστη και από την ψυχή και από το σώμα.  Κατεβαίνει, λοιπόν, ο Λόγος του Θεού σωματικώς στον τάφο. Κατεβαίνει και στον Άδη με τη θεωμένη ψυχή του. Όμως, τώρα πλέον ο Άδης απ’ τον φόβο του στρέφεται προς τα πίσω και νιώθει «ίλιγγο», γιατί αισθάνεται να βασανίζεται από μια δύναμη ασυγκρίτως ανώτερη του. Ο Άδης δεν είναι τόπος αλλά τρόπος ζωής των ψυχών. Εάν στον Παράδεισο ο άνθρωπος είναι ευτυχισμένος επειδή βρίσκεται κοντά στο Θεό, στον Άδη ζει  δυστυχισμένος επειδή δεν νιώθει την παρουσία Του. Η εις Άδου Κάθοδος του Κυρίου σήμανε την ήττα του μεγαλύτερου εχθρού του ανθρώπου που είναι ο θάνατος. Ο Ιησούς μπήκε θριαμβευτής στον Άδη, έσπασε τα δεσμά της αμαρτίας, κατάργησε το θάνατο, νίκησε το διάβολο και ολοκλήρωσε το θρίαμβό Του με την ανάστασή Του.

Στη δημιουργία του κόσμου ο Θεός ολοκλήρωσε τα πάντα μέσα σε πέντε μέρες και την έκτη ημέρα έπλασε το κυριότερο δημιούργημά του, τον άνθρωπο. Κατόπιν την έβδομη ημέρα αναπαύθηκε ύστερα από όλα τα έργα του και αγίασε την ημέρα αυτή ονομάζοντας την Σάββατο, πράγμα το οποίο σημαίνει ανάπαυση. Έτσι ακριβώς και κατά την εργασία του νοητού κόσμου ο Χριστός, αφού έκανε τα πάντα με τρόπο άριστο και όπως έπρεπε, την έκτη ημέρα, τη Μεγάλη Παρασκευή, κατά την οποία σταυρώθηκε και εν συνεχεία με την τριήμερη ταφή και ανάστασή Του ανέπλασε το φθαρμένο άνθρωπο και τον ζωοποίησε και το Μεγάλο Σάββατο αναπαύθηκε. Ο Κύριος τελείωσε το έργο Του, το έργο της αναδημιουργίας του κόσμου, και τώρα βρίσκεται στον τάφο. Εκεί στον τάφο ο νεκρός, αλλά Ζων Κύριος συντρίβει τελειωτικά το κράτος του θανάτου και απεργάζεται την ανάσταση του ανθρωπίνου γένους.

Στη θεία λειτουργία του Μ. Σαββάτου ψάλλομε, αντί χερουβικού, έναν ύμνο που θα μπορούσε να μας μυσταγωγήσει στα φοβερά νοήματα της σταυρικής θυσίας, της ταφής και της καθόδου του Κυρίου στον Άδη. Οι πρώτες λέξεις του ύμνου αυτού, μπορούν να προσδιορίσουν τη στάση μας απέναντι στα δρώμενα: «Σιγησάτω πάσα σαρξ βροτεία και στήτω μετά φόβου και τρόμου και μηδέν γήϊνον εν εαυτή λογιζέσθω…».

Πολλά ακόμα θα μπορούσαμε να πούμε για το βαθύτερο περιεχόμενο της Μεγάλης Εβδομάδος, όμως τα όρια αυτού του άρθρου δεν μας το επιτρέπουν. Αντ’ αυτών προτείνομε να βιώσομε τα γεγονότα, παρακολουθώντας τις ιερές ακολουθίες των μεγάλων ημερών αυτών με το κατανυκτικό περιεχόμενο και τα πνευματικά μηνύματα που περιέχουν. Καιρός, λοιπόν, να συμπορευθούμε και να συσταυρωθούμε με το Χριστό για να συμμετάσχομε σώματι και πνεύματι στη λαμπροφόρο Ανάστασή Του.